«βραβείο Ιπεκτσί»

Ο ιδρυτής της τουρκικής εφημερίδας «Τζουμ Χουριέτ» («Ζήτω η Δημοκρατία») ήταν ο Σαντάτ Σεμαβέ, εβραίος απ' την Αλβανία. Ο γιος του Σεμαβέ εκδίδει σήμερα μια άλλη εφημερίδα , ανθελληνική βέβαια, ονόματι Γκιουναϊντίν. Στις μέρες μας, η Χουριέτ είναι η επίσημη εφημερίδα της Τουρκίας , τον ανθελληνικό αγώνα της χρηματοδοτεί και στηρίζει ένας άλλος εβραίος καταγόμενος εκ Θεσσαλονίκης, ο Μπουρλά.

Είναι άξιο προς ανάγνωση το ποίημα του πασίγνωστου Τούρκου δημοσιογράφου Ιπεκτσί , με τίτλο «Το Μίσος», που γράφτηκε στις 14-7-1974 στην εν λόγο εφημερίδα, ακολουθώντας τα γεγονότα της Τουρκικής εισβολής στη Κύπρο. Μάλιστα, μετά το θάνατο του Ιπεκτσί, δημιουργήθηκε από Τούρκους ελληνιστές το «βραβείο Ιπεκτσί» για την προσέγγιση της Ελληνοτουρκικής φιλίας! Με αυτό το βραβείο έχουν «τιμηθεί» πολλοί εξέχοντες Έλληνες, όπως ο Κ.Μητσοτάκης, ο Μ.Θεοδωράκης κ.α. Τώρα το πως εννοούν την φιλία, μας το εξηγεί ο ίδιος ο Ιπεκτσί, στο ποίημα του.

«Το Μίσος»

«Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ' αυτό το κόσμο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος
σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα
Τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα
εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος
και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα
πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου,
ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση
εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!