Ευτυχώς ηττηθήκατε σύντροφοι!

Είναι γεγονός ότι το θέμα της περιόδου 1946-49 αποτελεί θέμα «ταμπού» και όποιες δηλώσεις είναι διαφορετικές από τη κατεύθυνση που πέτυχε η πλευρά των ηττημένων με βομβαρδισμό εκδόσεων , εκπομπών, ταινιών και ομιλιών καταδικάζεται άμεσα.
Η αριστερά ποινικοποιεί κάθε αντίθετη δήλωση ή γνώμη, λες και δεν μπορούμε σε ένα δημοκρατικό καθεστώς να εκφράσουμε την γνώμη μας ελεύθερα αλλά πρέπει κάθε φορά να ζητούμε την άδεια τους!
Ας δούμε όμως τη στάση του Κ.Κ.Ε σε συγκεκριμένα εθνικά θέματα
Μακεδονικό: Το Τρίτο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε (26 Νοεμβρίου - 3 Δεκεμβρίου 1924) διακήρυξε επίσημα το σύνθημα της «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας και της ενιαίας και ανεξάρτητης Θράκης». Ακολούθησαν αλλεπάλληλες δηλώσεις και ψηφίσματα και φθάνουμε στη κρίσιμη περίοδο. Στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (1 Μαρτίου 1947, σελ. 305-306) διαβάζουμε ότι ο
Μακεδονικός λαός «στέναξε κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιά9> όπως ήταν «οι Έλληνες κομιτατζήδες οπλαρχηγοί Παυλομελάδες και καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες του έσφιγγαν την θηλειά στο λαιμό»! Στη συνέχεια, ο Ν. Ζαχαριάδης σε άρθρο του στο περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός> (τεύχος Δεκ. 1948) υποστήριξε την δημιουργία ανεξαρτήτου Μακεδονικού κράτους και κατόπιν η 5η Ολομέλεια της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε (Ιαν. 1949) έκανε ομοφώνως δεκτή την εισήγηση για την δημιουργία ανεξαρτήτου Μακεδονικού κράτους. Αμετανόητοι όμως επιμένουν και μετά την εθνική συμφορά: π.χ στο 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ (Αύγουστος 1961) ο αρχηγός τον Κ.Κ.Ε κ. Κολιγιάννης έθεσε απροκάλυπτα ζήτημα «σλαβομακεδονικής μειονότητα9> («Νέος Κόσμος αριθ. 9 του 1961 σελ. 90 και 125). Η «Αυγή» 13.1.1962 αναδημοσιεύει σχόλιο του ραδιοσταθμού του Κ.Κ.Ε, σύμφωνα με το οποίον «η ύπαρξη σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα είναι γεγονος>! κ.ά Τα σχόλια περιττεύουν.

Bόρειος Ήπειρος : Εκτός από τις εθνικές ανταρτικές ομάδες το ΚΚΕ καταπολέμησε και τους πατριώτες της Βορείου Ηπείρου, οι οποίοι για την απελευθέρωση αυτού του τμήματος της Ελληνικής γης είχαν συγκροτήσει απελευθερωτική οργάνωση με την επωνυμία «Μέτωπο Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου» (ΜΑΒΗ). Ο ΕΛΑΣ συνεργάσθηκε με τους Αλβανούς, ώστε να αποτραπεί κάθε δράση των Βορειοηπειρωτών και πρόδωσε στελέχη του ΜΑΒΗ, τα οποία δολοφόνησαν οι Αλβανοί. Αργότερα, ο ίδιος ο «Ριζοσπάστης» (2 Ιουνίου 1945) θα αναγκασθεί να παραδεχθεί: «Είναι γεγονός ότι οι Αλβανοί κατάσφαξαν Έλληνες της Βορείου Ηπείρου...» Ναί. Αλλά την δυνατότητα σφαγής των Ελλήνων την έδωσε το ΚΚΕ, όπως προκύπτει από αναμφισβήτητα έγγραφα. Το ΚΚΕ έφθασε μάλιστα στο σημείο να προτείνει ίδρυση κοινών υπαρχηγείων με τους Αλβανούς, συγκρότηση μικτών ταγμάτων και αναφορά της Νοτίου Ηπείρου ως... Τσαμουριάς. Και σαν επιστέγασμα: η εφημερίδα «Εμπρός» δημοσίευσε (26 Ιουνίου 1945) ιδιόγραφο δήλωση του Ν. Ζαχαριάδη ότι: «η διατύπωση Ελληνικών αξιώσεων για την Β. Ήπειρο και Ανατολική Ρωμυλία... θ' απειλούσε εξαιρετικά την ειρήνη και την συνεργασία στα Βαλκάνια».

Κύπρος «Οι Κύπριοι πρέπει να αγωνισθούν κατά των ενωτικών, των ντόπιων Κυπρίων εκμεταλλευτών τους, που τους καταπιέζουν και τους ληστεύουν και που αγωνίζονται για την παράδοση τους ως υποχειρίων στον Ελληνικό ιμπεριαλισμό. Αγώνας ενάντια στην Ένωση που είναι ιμπεριαλιστικός ζυγ09>- («Ριζοσπάστης» 18 Νοεμβρίου 1929).
Την 1η Απριλίου 1955 άρχισε ο ηρωικός άγων της ΕΟΚΑ για την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου μας με την Μητέρα Ελλάδα. Όλοι οι Έλληνες τάσσονται στο πλευρό των μαχόμενων πατριωτών της ΕΟΚΑ, όλοι πλην κομμουνιστών. Το επίσημο ΚΚΕ καταδίδει στους Άγγλους ότι ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, ο Διγενής, είναι ο Στρατηγός Γρίβας. Επιπλέον, ο ραδιοσταθμός του ΚΚΕ την 26ην Απριλίου 1955 χαρακτηρίζει τον αγώνα της ΕΟΚΑ επί λέξει: «τυχοδιωκτισμό με πασχαλιάτικα βαρελότα»!
Ξενοδουλεία του Κ.Κ.Ε: « Ότι λέει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ενώσεως είναι νόμος για το ΚΚΕ. Το Κόμμα μας είναι απόλυτα αφοσιωμένο στη μάννα μας τη Σοβιετική Ένωση». (Απόφαση 7ης Ολομελείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ «Ν. Κόσμος» Οκτώβριος 1952, σελ. 13).

Χαρακτηριστικά, όταν πέθανε ο Στάλιν, η «Αυγή» θρηνεί τον «πολυσέβαστο πατέρα»: «Κι αν ο Στάλιν πεθάνει, το έργο του μένει»(«Αυγή», 5.3.1953). «Ο Στάλιν δεν είναι ο ηγέτης ενός μεγάλου κράτους. Είναι ο αρχηγός της μεγάλης στρατιάς της ειρήνης>(«Αυγή», 5.3.1953).«Ο Στάλιν σκόρπισε λευτεριά»(«Αυγή», 6.3.1953). «Η ανθρωπότητα έχασε τον πρωτεργάτη της ειρήνη9>(«Αυγή», 6.3.1953). «Κλαίμε γιατί αγάπησε τον άνθρωπο».(«Αυγή», 7.3.1953) . «Το έργο που άρχισε ο Στάλιν θα προαχθεί, θα ολοκληρωθεί(!)».(«Αυγή», 8.3.1953)

Η ποιότητα των Στελεχών του Κ.Κ.Ε :
Χαρακτηριστικά παραδείγματα «δημοκρατικής» συμπεριφοράς:
«Αγριότητες έγιναν και τέτοιες έκαμαν και μέλη του κόμματος... Περιπτώσεις όπως του Κορώνη είτε της ηθοποιού Παπαδάκη δεν μπορούν να βρουν δικαίωση και πρέπει να καταδικαστούν ανοιχτά...».Ν. Ζαχαριάδης, από λόγο του στην 12η Ολομέλεια της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε, 25-27 Ιουνίου 1945. Τον Ιανουάριο του 1949, η 5η ολομέλεια της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. καταδικάζει και πάλι το «πλιάτσικο» και τις «άσκοπες καταστροφέ9> και διαπιστώνει: «Μπροστά στα προβλήματα της ένοπλης πάλης έγινε από ανώτατα στελέχη προσπάθεια να ξεπεραστούν οι δυσκολίες με τραμπουκισμούς και σακαρακίστικες μέθοδες, πράγμα που φέρνει σε αντιθέσεις με το λαό και γίνεται στοιχείο ελάττωσης της μαχητικής απόδοσης και επίδοσης του Δ.Σ.Ε.».
Το Παιδομάζωιια:
Ειδεχθές έγκλημα κατά της Φυλής και του Ανθρωπισμού
Το ΚΚΕ με την υπηρεσία του «Επιτροπή Βοηθείας του Παιδιού(!)>> αποσπούσαν από τις Ελληνικές οικογένειες μικρά παιδιά και βρέφη ακόμη τα οποία οδηγούσαν στο παραπέτασμα π.χ. Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και αλλού.
Κατά το ΚΚΕ:«Δέκα χιλιάδες παιδάκια έφυγαν για να σωθούν στις Λαϊκές Δημοκρατίες» («Δημοκρατικός Στρατός» τεύχος 4, Απρίλιος 1948, σελ. 139)!!!
Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός (Υπηρεσία Πληροφοριών του Δ.Ε.Σ. τεύχος 5 Νοεμβρίου 1948 και Δελτίο Υπουργείου Συντονισμού, τεύχος 69/1949) αναφέρουν, ότι τα απαχθέντα Ελληνόπουλα ανέρχονται εις 28.000, που εστάλησαν εις Βουλγαρία (2.600), Τσεχοσλοβακία (2.235), Ρουμανία (3.801), Πολωνία (περίπου 3.000), Βουλγαρία (2.660), Αλβανία (περίπου 2.000), Γιουγκοσλαβία (11.609) και τα υπόλοιπα στην Ανατολική Γερμάνια.
Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός ζήτησε από τις κομμουνιστικές χώρες να επιτρέψουν στα απαχθέντα Ελληνόπουλα να γυρίσουν στην Ελλάδα. Απάντησε μόνον η Τσεχοσλοβακία, η οποία είπε ότι από τα ζητούμενα 5.000 παιδιά, τα 138 της είναι γνωστά!
Ο υπουργός της κομμουνιστικής κυβερνήσεως του βουνού Π. Κόκκαλης διαβεβαίωσε ότι: «Τα παιδιά μας στις Α. Δημοκρατίες που είδα μόνος μου ζουν μια ζωή παραδεισένια! Ούτε στ' όνειρο τους δεν είδαν τέτοια ζωή. Εκτός απ' τη διατροφή, περιθάλπονται επιστημονικά, ειδικεύονται σε τέχνες! κ.λ.π.»
Ωστόσο ο γενικός επιθεωρητής του παιδομαζώματος δάσκαλος Γεώργιος Μανούκας («Παιδομάζωμα, το μεγάλο έγκλημα κατά της Φυλής» Αθ. 1961), είχε καταγγείλει στον Κόκκαλη την τραγωδία των αρπαγέντων παιδιών, τα οποία: «Στη Βουλγαρία υποφέρουν από ψώρα, στο Καλλιμανέστι της Ρουμανίας τα παιδιά ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν κοτσάνια από λάχανα και άλλου κλέβουν δια να φάνε. Στο Μπουρνώ της Τσεχοσλοβακίας πεθαίνουν κατά δεκάδες απ' τον τύφο και στην Αλβανία υποφέρουν απ' την πείνα, ακαθαρσία και ψείρα».
Συμμοριτοπόλεμος ή «εμφύλιος»

Δεν πρόκειται για «εμφύλιο» επειδή όπως αναφέρει ο Πλάτων (Πολιτεία 470,Β) : «πολέμιοι είναι μόνο οι ξένοι και πόλεμος μόνο μεταξύ ξένων διεξάγεται, ενώ η διαμάχη με ομοφύλους λέγεται στάσις» Η τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε έσυρε χιλιάδες οπαδούς του σε μία ολέθρια πορεία και στη διάπραξη πράξεων τις οποίες ο ποινικός μας κώδικας (άρθρα 134 και 135) χαρακτηρίζει ως εσχάτη προδοσία. Επιπλέον, οι προπαρασκευαστικές πράξεις της συμφωνίας ή της ενώσεως προς διάπραξιν κακουργημάτων συνιστούν κατά τον ποινικό μας κώδικα(άρθρο 187) το έγκλημα της συστάσεως συμμορίας. Ήδη από την 18η Οκτωβρίου 1948, ο Γ. Παπανδρέου όρισε ότι «πρώτος και κύριος και μέγας σκοπός μας είναι η πάλη εναντίον του κομμουνισμού... διότι ο κομμουνισμός μάχεται εναντίον της Ελλάδας> ζήτησε να ψηφισθεί νόμος κατά τον οποίον «δεν αναγνωρίζονται ως πολιτικά κόμματα όσα έχουν εξάρτηση από το εξωτερικό» και ταυτοχρόνως κατήγγειλε εκ νέου το Κ.Κ.Ε «ως κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος!» Όταν μάλιστα έγινε πρωθυπουργός εξέδωσε την γνωστή εγκύκλιο υπ' αριθμ. 1010/1 1-3-1965 κατά την οποίαν δήλωσε ότι «και αν συμβεί να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστική προπαγάνδα δεν έχουν θέση στην εκπαίδευση...»! Στην ιδίαν εγκύκλιο σαφέστατα διακηρύσσει ότι ο «κομμουνισμός είναι εχθρός και του Έθνους και της δημοκρατίας». Συμμοριτοπόλεμος χαρακτηρίσθηκε και από την Διεθνή Επιτροπή του Ο.Η.Ε (στην οποία μετείχαν και οι Σοβιετικοί) η οποία μετά από επιτόπια έρευνα συνέταξε την έκθεση της, όπου διαπίστωσε ότι σκοπός της ένοπλης στάσης ήταν η ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος, παρά τις ατέλειες του, βίαια ανατροπή και αντικατάσταση του με ολοκληρωτικό, και διαμελισμό της Ελλάδος με της βίαια απόσχιση εδαφών της. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τους σκοπούς και τα μέσα που χρησιμοποίησε ο «δημοκρατικός στρατος>κατά την περίοδο 1946-49. Είναι ,συνεπώς, γεγονός αναμφισβήτητο και καταμαρτυρούμενο και από σημαντικούς ανθρώπους της αριστεράς ότι: « ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι». Είναι, όμως, θλιβερό (και ενδεικτικό μιας πραγματικά νοσηρής νοοτροπίας), πως εξήντα χρόνια μετά τα γεγονότα αυτά έχουμε φθάσει να αμφισβητούμε, να δικαιολογούμε ή ακόμα και να υπερασπιζόμαστε πράγματα και καταστάσεις που ακόμα και το Κ.Κ.Ε τότε χαρακτήριζε «εγκληματική διαστρέβλωση της κομματικής γραμμής» και δεχόταν πως «δεν μπορούμε με κανένα στοιχείο να δικαιολογήσουμε». Μια τέτοια στάση είναι ίσως κατανοητή για κάποιους βετεράνους του Εμφυλίου, αλλά αποτελεί σοβαρότατο ολίσθημα για όποιον καταπιαστεί σοβαρά με το θέμα. Η ανάδειξη (και ψύχραιμη συζήτηση) των γεγονότων αυτών είναι αναγκαία για την προαγωγή της ιστορικής έρευνας, αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: η αποσιώπηση και απόκρυψη τους θα επέτρεπε την άδικη συγχώνευση εκείνων που εγκλημάτησαν στο όνομα της «επανάστασης) με την πλειονότητα των μελών του Ε.Α.Μ και του ΕΛ.Α.Σ που εμφορούνταν από πατριωτικά αισθήματα και των οποίων η στάση υπήρξε άμεμπτη.