Ἡ Ἀπάντησις τοῦ Σουλιώτη Τζίμα Ζέρβα εἰς τήν πλουσιοπάροχην προσφοράν τοῦ Ἀλή Πασά, προκειμένου νά ἐγκαταλείψη αὐτός καί ἡ φάρα του τό Σούλι. (Β. Κραψίτη, «Σουλιώτικα Ανάλεκτα», εκδ. 1971»




Βεζύρη Ἀλή :

Σ΄ εὐχαριστῶ πολύ γιά τήν ἀγάπην ποῦ ἔχεις γιά τά μένα,

μόν’ τά πουγκιά σου, πού μοῦ γράφεις μέ τόν Μέτζο νά μοῦ στείλης, νά μήν μοῦ τά στείλης, γιατί δέν ξέρω νά τά μετρήσω καί δέν ξέρω τί νά τά κάνω,

μόν καί ἀν ἤξερα πάλιν δέν εἶμαι εὐχαριστημένος νά σοῦ δίνω οὖτε ἕνα λιθάρι ἀπό τούς βράχους τῆς πατρίδος μου,

καί ὄχι νά φύγω ἀπό τό Σούλι γιά τά πουγκιά σου, καθώς ὁπου φαντάζεσαι…».

«Τιμές καί δόξαις πού μοῦ τάζης νά μοῦ δίνης δέν μοῦ χρειάζονται, γιατί σ΄ ἐμένα πλοῦτος, δόξαις καί τιμαῖς εἶναι τ’ ἄρματα μου,

ὁπου μ’ ἐκείνα φυλάω τήν πατρίδα μου, τήν ἐλευθερίαν μου καί τά παιδιά μου, τιμῶ τ’ ὄνομα τοῦ Σουλιώτου καί ἀποθανατίζω καί τό δικό μου ὄνομα.

Σούλι τη 4η Μαίου 1801 Τζίμας Ζέρβας».



Από το βιβλίο «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ» Γρηγορίου Νικηφόρου Κοσσυβάκη, σ. 152.