Φρόνιμος ελευθερία,η πεμπτουσία της πραγματικής δημοκρατίας




Άπαντες ή έστω η μεγάλη πλειοψηφία,γνωρίζουμε τον ιστορικό λόγο όπου εκφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απο το βήμα της πνύκας στην νεολαία του τότε.μέχρι πριν λίγων ετών απελευθερωμένου νεοελληνικού κράτους,στην ιστορικής σημασίας αυτή ομιλία,ο παλιός αυτος και πολύπειρος αγωνιστής της ελευθερίας,έκανε λόγο απαντώντας θεωρώ εσκεμμένως,στο αμείλικτο "μετά την επανάσταση τι" ερώτημα,για φρόνιμον ελευθερία αναμεταξύ των πολιτών αλλά και στις σχέσεις πολίτη - κράτους και για ομόνοια,σύμπνοια και συμπόρευση με βάση κοινούς στόχους.


Τα λεγόμενα του,σήμερα αποκτούν μια προφητική διάσταση,καθώς και μια ιδιαίτερη αξία,διότι αποκαλύπτουν το πόσο μπροστά έβλεπε αυτός ο άνθρωπος,έχοντας δρασκελίσει σε μια στιγμή θα λεγε κανείς το χάσμα του χρόνου ανάμεσα στο σήμερα και το δικό του παρόν,αλλά και γνωρίζοντας ακριβώς την ιδιοσυγκρασία αυτού του λαού,του ετόνισε εμφατικά μιλώντας στην νεολαία του,το τι θα έπρεπε να αποφύγει,προκειμένου να ολοκληρωθεί η εθνική παλιγγενεσία και ο αγώνας της γενιάς του,με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου στο οποίο η διαδραστική σχέση αναμεταξύ τόσο πολίτη και κράτους αλλά και αναμεταξύ των πολιτών,θα ήταν όσο δυνατόν πιο εύρυθμος και συνεκτική,πράγμα που θα εξασφάλιζε την σταθερώς ασφαλή πορεία του στον γεωπολιτικό χάρτη και τον χρόνο.

Φυσικά εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε πως για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης,η προτροπές του έπεσαν στο κενό,η αλληλεγγύη πήγε περίπατο και άγνωστο το πότε και εάν θα επανέλθει,οι σχέσεις τόσο του πολίτη προς το κράτος όσο και των πολιτών αναμεταξύ τους έχουν διαραγεί σε μέγιστο βαθμό,ο καθείς ερμηνεύει την ελευθερία όπως του αρέσει και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες ζητούν και συζητούν σχεδόν μόνον για τα εδικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας μέσα στην δική τους αγωνιά,για το σύνολο,έτσι υποβαθμίζουν στον μέγιστο βαθμό την πολιτική στάση όπου ο καθείς εξ ημών οφείλει να επιδυκνείει σε καιρούς σαν και τους σημερινούς,σε καιρούς δύσκολους για τον καθένα ξεχωριστά,αλλά και για την κοινωνία μας.


Διετύπωσα άλλες φορές την άποψη πως το πολιτικό μας σύστημα αποτελεί την προβολή του πολίτη σε μακροκοινωνικό εππίπεδο,θέση μάλλον αντιλαικιστική,όμως θεωρώ αναγκαία προκειμένου να προβληματίσει,μιάς και ο προβληματισμός αποτελεί πάντοτε το πρώτο στάδιο επίλυσης των προβλημάτων και η αλήθεια είναι πως δεν προβληματιζόμαστε σχετικά με τους ουσιαστικούς λόγους σε σχέση με το γιατί φτάσαμε σε αυτήν εδώ την κατάσταση.


Στόχος μας ως ενεργοί πολίτες δεν θα πρέπει επουδενί να είναι ούτε η φυγομαχία,ούτε ο στρουθοκαμηλισμός,βασικός μας στόχος οφείλει να είναι και αν δεν είναι να γίνει το συντομότερον,η επανίδρυση της μεταπολίτευσης με όρους δικαίου,οφείλουμε με σκέψη ώριμη να αντιμετωπίσουμε τα ζήτήματα μας ως άτομα,αλλά το σημαντικότερο ως σύνολο κατά πρόσωπον και να βγούμε νικητές διότι ως γνωστόν ο μεγαλύτερος πόλεμος όλων είναι η ίδια η ζωή,επίσης με κάθε κόστος οφείλουμε να προστατέψουμε την δημοκρατία μας,ναι αυτήν την ασθενική δημοκρατία η αλήθεια όμως δημοκρατία ακόμη,απο τα κάθε είδους άκρα που εξωθούν την κατάσταση σε άλλες ατραπούς διότι αυτή η δημοκρατία αποκτήθηκε με αγώνες και αίμα,να την προστατέψουμε απο την δική μας οργή για οτι αφήσαμε να συμβαίνει γύρω μας επί πολλά χρόνια και πάντοτε ας κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,πως οταν όλα πηγαίνουν στραβά,το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή μας τύχη....


Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου για το "ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ"
www.ethnikometopo.gr