ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑΝ

   
  ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ- ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ
                                                 διά τήν φιλοξενίαν καί Ἰθαγένειαν
 ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑΝ
ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΙ
ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΡΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΙΝ
ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ  ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ.
ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞ ΑΙΜΑΤΟΣ  ΚΑΙ  ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΥΝΑΝΑΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ
ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ  ΤΟΠΟΝ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ  ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ  ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ  ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΩΝ.
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΑΝΕ
 Γνωστόν εἶναι ὁτι οἱ Ἕλληνες ἀποκαλοῦσαν τούς μή Ἕλληνας βαρβάρους, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ πολιτισμός πού εἶχαν ἀναπτύξει ἦτο κατά πολύ ἀνώτερος τῶν ἄλλων.  Σήμερον δέ ὅλοι  οἱ νουνεχεῖς καί καλοπροαίρετοι ξένοι ἐπιστήμονες ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι καί ὁ μοναδικός πολιτισμός, καί δ΄αὐτό εὐχαριστοῦν καί τιμοῦν τήν Ἑλλάδα καί τούς Ἕλληνες διά τήν προσφοράν τους, ἄλλοι ὅμως κακεντρεχεῖς μισοῦν τήν Ἕλλάδα.
Ο  ΝΙΤΣΕ  ΓΡΑΦΕΙ:
  Ἔτσι ξανά καί ξανά μιά ὀργή ποτισμένη μέ μῖσος ξεσπάει ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ μικροῦ και  ἀλαζονικοῦ  Ἔθνους, πού εἶχεν τό νεῦρο νά ὀνομάση Βαρβαρικόν  ὅτι δέν εἶχε  δημιουργηθεῖ  εἰς τό  ἔδαφός του.
 Καί νά βάλλωμεν τά πράγματα εἰς τήν θέσιν των.  Ἄπ΄ἄκρον εἰς ἄκρου τῆς Ἕλλάδος ὑπῆρχαν ναοί τοῦ ξενίου Διός καί τῆς ξενίας Ἀθηνᾶς, οἱ ὁποίοι ἔκαμαν <περιπολίας> ἀνά τήν Ἑλλάδα διά νά διαπιστώνουν ἐάν τηροῦνται οἱ κανόνες τῆς φιλοξενίας. Μόνον πού ἡ φιλοξενία ἀπευθύνετο ἀπό Ἕλληνας πρός Ἕλληνας. Ἡ φιλοξενία ἦτο ἱερόν καθῆκον, μεταξύ δέ τοῦ φιλοξενοῦντος καί φιλοξενουμένου ἀντηλάσσοντο ἀναμνηστικά δῶρα τά ὁποία μεταφέροντο εἰς τά παιδιά τους.
  Ξένος εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλλάδα ἦτο ὁ Ἕλλην ὁ ὁποῖος ἐπισκέπτετο μίαν ἄλλην πόλιν, καί μέτοικος ἦτο ὁ Ἕλλην ὁ ὁποῖος θά κατοικοῦσεν εἰς μίαν ἄλλην πόλιν.
  Γνωστόν εἶναι ὁτι κάθε λέξις τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχει περιεχόμενον καί ἀκρίβειαν. Ὁπως π.χ ἡ λέξις Πατρίς προερχόμενη ἐκ τοῦ Πατρός,  καί ἡ λέξις ἰθαγένεια ἡ ὁποία εἶναι σύνθετος ἀποτελουμένη ἀπό τό ἰθύς+γένος, τό ρῆμα εἶναι ἰθύνω=καθιστῶ εὐθύ, δηλ ὁ ἀπ' εὐθείας προερχόμενος ἀπό τό ἰδιον γένος, ἀπό πατέρα σέ πατέρα. Πατρίς  εἶναι ἕνα σύνολον ἀνθρώπων, κατοικούντων εἰς μίαν ὁρισμένην Γεωγραφικήν περιοχήν, ἐχόντων τό ἴδιον παρελθόν καί ὁμιλούντων τήν ἰδίαν, συνδεομένων διά κοινῶν ἠθῶν καί ἐθίμων, ἐχόντων τάς ἰδίας προσδοκίας διά τό μέλλον, εἶναι ὁ τόπος πού ἐνεταφιάσθησαν οἱ πρόγονοι των.
 Ὁ εἶς ἐκ τῶν τριῶν  μεγίστων φιλοσόφων  Σωκράτης  καί μέγας Ἕλλην ἔλεγεν:
 Μητρός τε  καί  πατρός  καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον ἔστιν ἡ πατρίς καί   σεμνότερον   καί ἁγιώτερον καί ἐν  μείζονι μοίρα καί παρά θεοῖς καί παρ’ ἀνθρώποις τοῖς ΝΟΥΝ ΕΧΟΥΣΙ    
 Ὁ  Πλάτων εἰς τήν πολιτείαν του γράφει:
Φημί γάρ τό μέν Ἑλληνικόν  γένος αὐτό αὑτῶ οἰκεῖον εἶναι καί συγγενές,
τῶ δέ βαρβαρικῶ  ὀθνεῖον καί  ἀλλότριον
  Φαίνεται μοι, ὥσπερ καί  ὁνομάζεται δύο ταῦτα ὁνόματα  πόλεμος τε καί στάσις,
 οὔτω καί εἶναι δύο, ὄντα  ἐπί δυοῖν τίνοιν  διαφοραῖν.....
  Ἕλληνας μέν ἄρα βαρβάροις  καί βαρβάρους Ἕλλησι πολεμεῖν  μαχομένους τέ φήσομεν καί πολεμίοις φύσει εἶναι, καί πόλεμον τήν ἔχθραν ταύτην κλητέον.
 Ἕλληνας δέ Ἕλλησιν, ὅταν  τί τοιοῦτον δρῶσιν, φύσει μέν  φίλους εἶναι, 
νοσεῖν δ΄ἐν τῶ τοιούτω τήν  Ἑλλάδα καί στασιάζειν, καί στάσιν τήν τοιαύτην ἔχθραν κλητέον. 
 Ὁ δέ  Ἰσοκράτης πρός τιμήν τῆς 100στής Ὁλυμπιάδος γράφει τόν πανηγυρικόν του καί λέγει:
 ΤΑΥΤΗΝ ΓΑΡ ΟΙΚΟΥΜΕΝ,    ΟΥΧ ΕΤΕΡΟΥΣ ΕΚΒΑΛΟΝΤΕΣ, ΟΥΔ' ΕΡΗΜΗΝ  ΚΑΤΑΛΑΒΟΝΤΕΣ,
 ΟΥΔ' ΕΚ  ΠΟΛΛΩΝ ΕΘΝΩΝ ΜΙΓΑΔΕΣ ΣΥΛΛΕΓΕΝΤΕΣ, ΑΛΛ' ΟΥΤΩ ΚΑΛΩΣ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΩΣ ΓΕΓΟΝΑΜΕΝ,
ΩΣΤ' ΕΞ ΗΣΠΕΡ ΕΦΥΜΕΝ ΤΑΥΤΗΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ,  ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΟΝΤΕΣ                                                                                               
 ΕΦΥΜΕΝ ἐκ τοῦ φύω=φυτρώνω,γεννῶ)
γεγόναμεν=παρακείμενος τοῦ Εἰμί=εἶμαι=ὑπάρχω       Εἰμί, ἦν,  ἔσομαι,  ἐγενόμην,  γέγονα,  ἐγεγόνειν
ἧσπερ=ἀναφορική ἀντωνυμία(γενική τῆς ἥπερ) --ὅσπερ-ἥπερ-ὅπερ= ὁ  ὁποῖος ἀκριβῶς, ἡ ὁποία, τό ὁποῖον.
 Μία ἄλλη φράσις τοῦ Ἰσοκράτους παρερμηνευμένη, εἴτε ἀπό ἀμάθεια εἴτε ἀπό σκοπιμότητα, ἀπό μερικούς αὐτοανακηρυχθέντας προοδευτικούς, εἶναι καί ἡ κατωτέρω:
  Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν  ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν  καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους,  ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν  ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, καὶ  τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε  μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς  διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας. 
Τήν παρερμηνεύουν λέγοντας ὁτι Ἰσοκράτης εἶπεν ὁτι Ἕλληνες εἶναι, ὅσοι μετέχουν τῆς Ἕλληνικῆς Παιδείας. Μά εἶναι δυνατόν ὁ ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ νά λέγη τέτεια ἀνοησίαν. Ἀπλῶς εἶπεν:<ὅσοι γνωρίζουν Ἑλληνικά, νομίζουν ὁτι εἶναι,  καί αὐτοαποκαλοῦνται Ἕλληνες>
πεποίηκε=παρακείμενος, β! πρόσωπον τοῦ ποιέω-ῶ=κάνω, φτιάχνω, παράγω,ἐπινοῶ, ἐφευρίσκω 
δοκεῖν=ἀπαρέμφατον τοῦ δοκέω-ῶ=νομίζω, 
ὑποθέτω, φαίνομαι
καλεῖσθαι=ἀπαρέμφατον  τοῦ καλοῦμαι
  Ὁ δέ μεγαλοπρεπής Περικλῆς νομοθετεῖ και λέγει:  
Καὶ τρίτῳ μετὰ τοῦτον ἐπὶ Ἀντιδότου  διὰ τὸ πλῆθος τῶν πολιτῶν Περικλέους εἰπόντος ἔγνωσαν μὴ μετέχειν τῆς  πόλεως, ὃς ἂν μὴ ἐξ ἀμφοῖν ἀστοῖν ᾖ γεγονώς.
 Μηδένα μετέχειν τῆς πόλεως ἀν μή ἄμφω γονέας ἀστούς ἐπιδείξεται (Αἰσχίνης κ.Τιμάρχου 39)
  Ὁ Περικλῆς ἐθέσπισεν νόμον  πού ὅριζεν ὁτι διά νά ἀποκτήσης  τό δικαίωμα Ἀθηναίου πολίτη  θά πρέπη καί οἱ δύο γονεῖς  νά εἶναι Ἀθηναῖοι πολῖται,  ἀντικαθιστώντας τόν προηγούμενον πού ὅριζεν ὁτι διά νά εἶσαι Ἀθηναῖος πολίτης ἀρκεῖ ὁ εἷς ἐκ τῶν δύο γονέων νά εἶναι Ἀθηναῖος πολίτης καί ὁ ἄλλος βέβαια Ἕλλην πολίτης. Ὁ Περικλῆς εἶχεν νυμφευθεῖ τήν Ἀσπασία ἡ ὁποία ἦτο Ἑλληνίς ἐκ Μιλήτου. Ἀπέκτησεν  παιδιά τά ὁποία δέν ἀνεγνώρισεν ὡς Ἀθηναίους πολίτας, παραμένοντας πιστός εἰς τον νόμον πού ἐθέσπισεν.
 Ἐάν καποιος παρακατιανός καί ξεπεσμένος (ἕλλην) ἀποκτοῦσεν παιδιά μέ μία βάρβαρη, τά παιδιά τά ἀποκαλοῦσαν μιξοβάρβαρα καί δέν τά ἀνεγνώριζον γιά Ἕλληνα

 Εἶναι Χειμώνας τοῦ 480 π.Χ., μετά τήν ναυμαχίαν τῆς Σαλαμῖνος, καί λίγο πρίν τήν μάχην τῶν Πλαταιῶν ὁ  Μαρδόνιος, στρατηγός τῶν Περσῶν,  ἐπιχειρεῖ  διά τοῦ χρυσοῦ νά ἐξαγοράση τούς Ἀθηναίους. Αἱ Ἀθῆναι ἔχουν μετατραπεῖ εἰς  σωρόν καμμένων  ἐρειπείων καί  ἡ Ἀττική Γῆ  ἔχει γίνει  στάχτη:  ὡς καί τά δένδρα κομμένα καί καμμένα  ἀπό τίς ὀρδές τῶν βαρβάρων.  Οἱ Λακεδαιμόνιοι, φοβούμενοι μήπως οἱ Ἀθηναῖοι μηδίσουν, στέλνουν πρεσβεία στήν Ἀθήνα. 
Ἰδού ἡ μνημειώδης ἀπάντηση τῶν Ἀθηναίων:  
Τό μέν δεῖσαι Λακεδαιμονίους...  οὔτε χρυσός γής ἐστι οὐδαμόθι τοσούτος  οὔτε χώρη κάλλεει καί ἀρετή μέγα ὑπερφέρουσα  τά ἠμεῖς δεξάμενοι  ἐθέλοιμεν ἄν μηδίσαντες  καταδουλῶσαι τήν Ἑλλάδα. ...  αὔτις δέ τό Ἑλληνικόν  ἐόν ὄμαιμον τέ καί ὁμόγλωσσον,  καί Θεῶν ἱδρύματα κοινά καί θυσίαι  ἤθεα τέ ὁμότροπα,  τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἄν εὖ ἔχοι. ...ἔστ’ ἄν καί εἰς περιή Ἀθηναίων  μηδαμά ὁμολογήσοντας ἡμέας Ξέρξη… 
Τό ὅτι οἱ  Λακεδαιμόνιοι ἐφοβήθησαν μήπως ἔλθομεν εἰς συμφωνίαν μέ τόν βάρβαρον εἶναι  ἀπολύτως ἀνθρώπινον. Ὅμως εἶναι ἀναμφιβόλως  ἐπαίσχυντον, πού φαίνεστε νά φοβάστε σχετικά  μέ τό φρόνημα τῶν Ἀθηναίων ἐνῶ αὐτό τό γνωρίζετε ἄριστα, ὅτι δηλαδή πουθενά εἰς τήν Γῆ δέν ὑπάρχει τόσον χρυσάφι  οὔτε χώρα, πού νά ὑπερέχει  ἐξαιρετικά ὡς πρός τήν ὀμορφιά καί τήν ἀρετή, τά ὁποία δεχόμενοι θά θέλαμε  νά ταχθοῦμε μέ τό μέρος τῶν Μήδων καί νά ὑποδουλώσουμε ἐντελῶς τήν Ἑλλάδα. Διότι εἶναι πολλά καί σημαντικά  αὐτά πού μᾶς ἐμποδίζουν νά πράξωμε τοῦτα, ἀκόμη κι ἄν τό ἐπιθυμούσαμε, καί πρῶτα καί μέγιστα εἶναι τά ἀγάλματα καί τά οἰκήματα τῶν θεῶν, πού εἶναι πυρπολημένα καί θαμμένα εἰς τό χῶμα, διά τά ὁποία εἶναι ἀνάγκη νά ἐπιβάλωμε τήν μεγίστην τιμωρίαν παρά νά συμμαχήσωμε μέ αὐτόν πού διέπραξεν αὐτά, καί  ἐπιπλέον ἡ Ἑλληνικότητα, πού εἶναι τό ὄμαιμον, τό ὁμόγλωσσον, τά κοινά  ἱδρύματα τά ἀφιερωμένα εἰς τούς θεούς καί οἱ θυσίες, καθώς καί τά ὁμοειδῆ  ἤθη, πού δέν θά  ἦτο ποτέ ἀνδρεῖον νά τά προδώσουν οἱ Ἀθηναῖοι. Νά γνωρίζετε λοιπόν καλά, ἄν ἔτυχε στό παρελθόν νά μήν τό γνωρίζετε, ὅτι, ἕως ὅτου σώζεται ἔστω καί ἕνας Ἀθηναῖος, μέ κανέναν τρόπο δέν πρόκειται νά συνομολογήσωμεν μέ τόν Ξέρξη..   
Αέν ριστεύειν καί πείροχον μμενε λλων μηδέ γένος πατέρων ασχυνέμεν.
Πάντοτε νά ριστεύης καί νά περέχης τν λλων, διά νά μήν ντροπιάσης τό γένος τν πατέρων σου.
Ατά σαν τά λόγια-παρακαταθήκη το Βασιλέως Πηλέως τς Φθίας πρός τόν υόν του χιλλέα, τά ὁποία μᾶς μεταφέρει ὁ Ὅμηρος Ὁ Ἀχιλεύς τίμησεν τά λόγια το πατρός του καί παρέμεινενθάνατος. Αὐτήν τήν παρακαταθήκην ὀφείλομεν νά τιμήσωμεν καί ἐμεῖς οἱ νεότεροι Ἕλληνες.
   Ο πρόγονοι μας διά νά μς παραδώσουν λεύθερον ατόν τόν ελογημένον τόπον, πότισαν τό δένδρον τς λευθερίας μέ σοφίαν, φιλοπατρίαν, ρωϊσμόν, νδρείαν, μεγαλοπρέπειαν, καί αμα.
Καθαράν μς τήν παρέδωσαν καθαράν φείλομεν νά τήν παραδόσωμεν ες τάς περχόμενας γενεάς.

 Ἡ πρώτη Ἑλληνική σημαία  μέ  λευκόν σταυρόν σέ γαλανό φόντο, σχεδιάστηκεν, ὑφάνθηκεν, εὐλογήθηκεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Εὐαγγελίστριας τῆς Σκίαθου τό 1807
  Ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Μιαούλης, ὁ Παπαβλαχάβας, ὁ  διδάσκαλος τοῦ Γένους  Στέφανος Δημητριάδης, οἱ Λαζαίοι, ὁ Σταθάς, ὁ Νικοτσάρας, ὁ Τσάμης καί ἄλλοι καπεταναίοι μέ τό δισάκκι σας στον ὦμο γιά τόν δρόμο, πού μέσα θα εἶχε κάποιο ξεροκόματο, καμιά ἐλιά καί κανά παγούρι μέ νερό, ἐπῆγαν εἰς τό Μοναστήριον τῆς Εὐαγγελίστριας τῆς Σκιάθου νά ὁρκισθοῦν διά τήν Ἐλευθερίαν μας. Εἰς αὐτήν τήν πρώτην Ἑλληνικήν σημαίαν, ὑπό τάς εὐλογίας τοῦ μοναχοῦ Νήφωνα ὀρκίσθηκαν. Σήμερον μερικοί μικρόνοες καί ἀνάξιοι νά λέγονται Ἕλληνες μαθηταί καί γονεῖς παραδίδουν αὐτό τό Ἱερόν σύμβολον μας σέ ἀλλοεθνεῖς. Ἡ ἐπανάστασις τοῦ 1821 δέν ὁλοκληρώθηκεν καί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὀφείλομεν νά τήν συνεχίσωμεν τήν σκέψιν του <Φωτιά καί τσεκούρι στούς προσκυνημένους>.
 Οἱ δέ ἀλλοεθνεῖς ὡς μεταλλαγμένα προϊόντα, ἀλλάσουν τήν ταμπέλα προελεύσεως των  λέγοντας τώρα ὅτι αἰσθανονται ὑπερήφανοι πού <ἔγιναν Ἕλληνες>.  Εὐκόλως δέ δύνανται νά σηκώσουν ὁποιανδήποτε σημαίαν εὐκαιρίας τοῦ χορηγηθεῖ, προδίδοντας οὖτως τήν χώραν προελεύσεως των, τήν καταγωγήν τους καί τήν πατρίδαν τους.
  Μερικά στελέχη τοῦ συνασπισμοῦ καί τῆς ΔΗΜΑΡ ἐκτρέφουν μεγάλην συμπάθειαν εἰς τούς Τούρκους καί λαθρομετανάστες. Μήπως διά νά ἐξηγήσωμεν τό φαινόμενον θά πρέπη νά ἀνατρέξωμεν εἰς τήν ὁμιλίαν τοῦ Κολοκοτρώνη πρός τούς μαθητάς τῆς Α! Λυκείου εἰς τήν Πνύκα τήν 7/10/1838 ὁ ὁποῖος τούς εἶπεν: «μερικοί  γιά ταῖς δόξες καί ταῖς ἡδονές ἄφηναν τήν πίστην τους καί ἐγίνοντο μουσουλμάνοι». Ὁπότε τίθεται τό ἐρώτημα μήπως αὐτά τά στελέχη προέρχονται ἀπό τήν διασταύρωσιν <κάποιας προγιαγιάς τους πού πρωτίμησεν τάς ἡδονάς> εἰς τό χαρέμι τοῦ πασᾶ καί τώρα ὁμιλοῦν μέ τό μυαλό τῆς τσούλας προγιαγιάς τους καί τοῦ βρωμιάρη-βάρβαρου κατακτητή. Διότι ὅτι λέγουν καί ὅτι ἰσχυρίζονται οἱ Τούρκοι τά ἴδια λέγουν καί αὐτά τά στελέχη. Μήπως εἶναι ὑποπροϊόντα κτηνοβασίας, προερχόμενα ἀπό μερικές τσοῦλες <ἑλληνίδες>, πού μαρκαλήθηκαν  στό χαρέμι μέ τόν βρωμιάρη- βάρβαρο κατακτητή.